{"id":520,"date":"2017-01-03T19:55:15","date_gmt":"2017-01-03T17:55:15","guid":{"rendered":"http:\/\/blog.mojekorzenie.pl\/?page_id=520"},"modified":"2020-05-26T12:08:14","modified_gmt":"2020-05-26T10:08:14","slug":"leszczkow-wlasciciele-dobr-cz-1","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/mojekorzenie.pl\/?page_id=520","title":{"rendered":"Leszczk\u00f3w – w\u0142a\u015bciciele d\u00f3br cz.1"},"content":{"rendered":"

 <\/h2>\n

Ma\u0142a wie\u015b znajduj\u0105ca si\u0119 aktualnie w wojew\u00f3dztwie \u015bwi\u0119tokrzyskim, powiecie opatowskim, pomi\u0119dzy Sandomierzem a Opatowem, w parafii Malice Ko\u015bcielne. Sk\u0142ada si\u0119 z 4 przysi\u00f3\u0142k\u00f3w: Lip\u00f3wka, Gozdawa, Ukraina i Zbrza. <\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Nie jest \u0142atwo wyszuka\u0107 \u017ar\u00f3d\u0142a pisane na temat tak ma\u0142ej miejscowo\u015bci. W moich poszukiwaniach opar\u0142em si\u0119 o wszelkiego typu \u017ar\u00f3d\u0142a internetowe, ale r\u00f3wnie\u017c szereg publikacji na temat regionu sandomierszczyzny. To r\u00f3wnie\u017c godziny sp\u0119dzone w archiwach pa\u0144stwowych, jak i ko\u015bcielnych, da\u0142y obraz ciekawej historii tych teren\u00f3w. Dzi\u015b prezentuj\u0119 zaktualizowany, pierwszy fragment, jaki uda\u0142o mi si\u0119 potwierdzi\u0107, w kt\u00f3rym to przedstawiam informacje na temat w\u0142a\u015bcicieli d\u00f3br leszczkowskich pocz\u0105wszy od XIV wieku, a sko\u0144czywszy na wieku XVIII, kiedy to Leszczk\u00f3w przeszed\u0142 w r\u0119ce rodziny Reklewskich. Je\u015bli kto\u015b z czytaj\u0105cych ten artyku\u0142 b\u0119dzie posiada\u0142 dodatkowe informacje na temat opisywanego okresu istnienia wsi b\u0105d\u017a dowolnego innego okresu, zach\u0119cam do kontaktu i podzielenia si\u0119 t\u0105 wiedz\u0105. Chcia\u0142bym, aby dzi\u0119ki Wam historia tego miejsca mog\u0142a by\u0107 odkrywana na nowo.<\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa do ~1415r. – Imbram z Pleszowa h. Sulima<\/strong><\/h4>\n
<\/a>

Herb Sulima wersja z XVw.<\/p><\/div>\n

Imbram, Imram, Ibram Zawiszyc (syn Zawiszy) z rodu Starz\u00f3w z Pleszowa (ko\u0142o Krakowa) h. Sulima, kasztelanem wojnickim (1375), kasztelan zawichojski (1385). By\u0142 m\u0119\u017cem Anki (Hanki) c\u00f3rki Leonarda (Leniarta) z Pleszewa. Nie dotar\u0142em do jednoznacznego \u017ar\u00f3d\u0142a \u015bwiadcz\u0105cego o tym, i\u017c Imbram by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Leszczkowa. Poszlak\u0105, kt\u00f3ra wysoce uprawdopodobnia ten fakt by\u0142o to, \u017ce w 1415 roku jego dwaj synowie Jakub i Jan podzielili mi\u0119dzy siebie maj\u0105tek a w tym nasz Leszczk\u00f3w. mog\u0142o to si\u0119 sta\u0107 tu\u017c po \u015bmierci Imbrama.<\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa od 1415r. – Jan z Pleszowa h. Sulima<\/strong><\/h4>\n
<\/a>

Herb Sulima wersja z XVw.<\/p><\/div>\n

Jan z Pleszowa h. Sulima, syn Imbrama Zawiszyca i Anki c\u00f3rki Leonarda z Pleszowa. Po\u015blubi\u0142 Jadwig\u0119 Wink a owocem ch zwi\u0105zku by\u0142a Wiktoria, p\u00f3\u017aniejsza \u017cona Piotra \u015awidwa-Szamotulskiego h. Na\u0142\u0119cz. Jan, podobnie jak jego ojciec, raczej nie mieszka\u0142 w Leszczkowie.<\/p>\n

\n

1415 br. Jan i Jakub z Pleszowa dziel\u0105 si\u0119 dobrami. Jakubowi przypada ca\u0142y Plesz\u00f3w z przynale\u017cno\u015bciami, Brzegi i Siedliska [par. Koniusza], a Janowi: Kowale, G., Str\u0119goborzyce, ca\u0142a cz. w Lucjanowicach [\u0141uczanowicach], Zwola, ca\u0142a cz. w Miszowie [Mniszowie], w ziemi sand. Leszczk\u00f3w<\/strong> i Przeuszyn [pow. sand.] oraz po\u0142owa Ko\u015bcielca w Wielkopolsce. Jan pop\u0142aci wszystkie d\u0142ugi, dlatego b\u0119dzie przez 2 lata posiada\u0142 Siedliska, potem zwr\u00f3ci je Jakubowi (Ksi\u0119gi Ziemskie Krakowskie 6 s. 131)<\/p>\n<\/blockquote>\n

Po podziale maj\u0105tku, Jan zamieszkiwa\u0142 Kowale, wi\u0119c zacz\u0119to nazywa\u0107 go Jan Pleszowski z Kowali. Obydwaj bracia Jan i Jakub wiedli do\u015b\u0107 bujne \u017cycie. Cz\u0119sto wchodzili w r\u00f3\u017cnego rodzaju spory s\u0105dowe, gdzie jako kara czy zado\u015b\u0107uczynienie za niedotrzymanie warunk\u00f3w umowy pojawia si\u0119 przekazanie w\u0142asno\u015bci cz\u0119\u015bci ich maj\u0105tku. I tak natrafi\u0142em na jeszcze jeden trop, kt\u00f3ry wskazuje na przekazanie w\u0142adania wsi\u0105 Klemensowi z Turska. Na chwil\u0119 obecn\u0105 jest to jednak hipoteza niepotwierdzona.<\/p>\n

\n

1417 Je\u015bli Jan z Kowali nie zap\u0142aci Klemensowi z Turska [Wielkiego, pow. sand., par. Niekras\u00f3w] 100 grz. do Bo\u017cego Narodzenia, b\u0119dzie mia\u0142 do zap\u0142acenia 200 grz. i w tej sumie wwi\u0105\u017ce go do d\u00f3br dziedz. w ziemi krak. i wsi Leszczk\u00f3w<\/strong> w ziemi sand. (Ksi\u0119gi Ziemskie Krakowskie 6 s. 329)<\/p>\n<\/blockquote>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa w 1502r. – Miko\u0142aj S\u0142awkowski\/S\u0142awski<\/strong><\/h4>\n

Miko\u0142aj S\u0142awski lub S\u0142awkowski by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Leszczkowa w 1502 i\/lub 1508 roku. W sk\u0142ad wsi wchodzi\u0142 ju\u017c wtedy przysi\u00f3\u0142ek Lip\u00f3wka, zwana w\u00f3wczas (Lyppowa). \u0179r\u00f3d\u0142a m\u00f3wi\u0105 niewiele na temat Miko\u0142aja. Nazwisko Miko\u0142aja przywo\u0142ywane jest w r\u00f3\u017cnej postaci, w zale\u017cnosci od \u017ar\u00f3de\u0142. Najstarszym \u017ar\u00f3d\u0142em, do kt\u00f3rego dotar\u0142em to „\u0179r\u00f3d\u0142a Dziejowe Tom XV Polska XVI wieku pod wzgl\u0119dem geograficzno-statystycznym” Adolfa Pawi\u0144skiego z 1886 roku, gdzie umieszczona jest informacja, \u017ce Miko\u0142aj S\u0142awkowski p\u0142aci\u0142 podatek za posiadanie miejscowo\u015bci Leyszczkow.<\/p>\n

\"Miko\u0142aj<\/a><\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa od ok 1542 do ok 1553 – Stanis\u0142aw Domarat z<\/strong> Leszczkowa herbu Grzyma\u0142a lub Oksza<\/b><\/h4>\n
<\/a>

  Herb Oksza wg Seweryna Oruskiego<\/p><\/div>\n

<\/a>

Herb Grzyma\u0142a wg Adama Bonieckiego<\/p><\/div>\n

Stanis\u0142aw Domarat z Leszczkowa wg Herbarza Adama Bonieckiego posiada\u0142 herb Grzyma\u0142a natomiast wg Herbarza Seweryna Oruskiego posiada\u0142 herb Oksza. <\/p>\n

Wg r\u00f3\u017cnych \u017ar\u00f3de\u0142, g\u0142\u00f3wnie akt s\u0105dowych, pisa\u0142 si\u0119 z Leszczkowa a wi\u0119c zamieszkiwa\u0142 t\u0105 miejscowo\u015b\u0107. W roku 1532 by\u0142 poborc\u0105 podatkowym w powiatach lelowskim i ksi\u0105\u017cskim (za Oruskim). W 1542-1546 (daty dla kt\u00f3rych potwierdzi\u0142em dokumenty) by\u0142 wybierany na stanowisko pods\u0119dka. Stanowisko to obsadzane by\u0142o przez szlacht\u0119, kt\u00f3ra to wybiera\u0142a sk\u0142ady s\u0119dziowskie spo\u015br\u00f3d siebie a kr\u00f3l dodatkowo je zatwierdza\u0142. Opr\u00f3cz pods\u0119dka w sk\u0142adzie s\u0119dziowskim znajdowa\u0142 si\u0119 s\u0119dzia i pisarz ziemski. Jako zast\u0119pca s\u0119dziego, Stanis\u0142awa spotykamy na pewno w latach 1542-1546. W tym okresie s\u0119dzi\u0105 wchodz\u0105cym w sk\u0142ad s\u0105du by\u0142 Piotr Kochanowski z Sycyny, prywatnie ojciec Jana Kochanowskiego. Przypuszczalnie nasz Stanis\u0142aw zna\u0142 ca\u0142\u0105 du\u017c\u0105 rodzin\u0119 Piotra gdy\u017c orzeka\u0142 z nim pod koniec jego \u017cycia, wtedy kiedy zosta\u0142 powo\u0142any na s\u0119dziego ziemskiego sandomierskiego (rok 1542). Piotr zmar\u0142 w 1547.<\/p>\n

Opr\u00f3cz Leszczkowa Stanis\u0142aw Domarat w\u0142ada\u0142 r\u00f3wnie\u017c \u017b\u00f3\u0142czycami. Informacje na ten temat mo\u017cemy znale\u017a\u0107 m.in. w Aktach Radomskich zwanych Inscriptionum et Decretorum jak r\u00f3wnie\u017c Archiwum Sanguszk\u00f3w.<\/p>\n

Stanis\u0142aw Domarat zmar\u0142 w 1553 roku. Zosta\u0142 pochowany w ko\u015bciele parafialnym w Malicach Ko\u015bcielnych. Tablica nagrobna znajdowa\u0142a si\u0119 w ko\u015bciele jeszcze pod koniec XIX wieku stanowi\u0105c fragment o\u0142tarza. Druga jej cz\u0119\u015b\u0107 znajdowa\u0142a si\u0119 albo w zakrystii albo w kruchcie g\u0142\u00f3wnego wej\u015bcia tak u\u0142o\u017cona, \u017ceby nie zatar\u0142y si\u0119 napisy. Sta\u0142a na niej „szafa ze \u015bwiat\u0142em”. Na p\u0142ycie nagrobnej znajdowa\u0142y si\u0119 cztery herby i napis: <\/p>\n

Gen(ero)sus Do(minus) Stanislaus Domrat de Liesc subiudex ter. Sandomirien. Anno Domini MDLIII hoc in tumulo requiescit.<\/p><\/blockquote>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa w 1578 – J\u00f3zef O\u017carowski h. Rawicz<\/strong><\/h4>\n
\"Herb<\/a>

Herb Rawicz<\/p><\/div>\n

J\u00f3zef O\u017carowski, herbu Rawicz, jak podaje najznamienitszy heraldyk z XVIw Bartosz Paprocki, pochodzi\u0142 w prostej linii od Segniewa pisanego de O\u017car\u00f3w. Segniew mia\u0142 syna Miko\u0142aja nazywanego Kruczek, zabitego w Bukowinie. Ten z kolei pocz\u0105\u0142 syna Miko\u0142aja, kt\u00f3ry by\u0142 ojcem J\u00f3zefa. J\u00f3zef w 1569 uzyska\u0142 zezwolenie od kr\u00f3la Zygmunta Augusta na za\u0142o\u017cenie O\u017carowa, miasta lokowanego w pobli\u017cu wsi Wyszmont\u00f3w. Wg \u017ar\u00f3de\u0142 w XVIw sta\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c dziedzicem Leszczkowa i pobliskiej Dzier\u0105\u017cni. Rodzina O\u017carowskich podda\u0142a si\u0119 nurtowi reformacji i przesz\u0142a na kalwinizm. Fakt ten wi\u0105\u017ce si\u0119 te\u017c z histori\u0105 parafii, do kt\u00f3rej wchodzi Leszczk\u00f3w, a mianowicie Malic Ko\u015bcielnych. Pocz\u0105wszy od drugiej po\u0142owy XVIw w\u0142a\u015bciciele Malic, Maliccy herbu Junosza, kalwini, przej\u0119li ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny i przekszta\u0142cili go w zb\u00f3r aria\u0144ski. W XVIIw O\u017carowscy (prawdopodobnie dziedzice Malic) byli r\u00f3wnie\u017c patronami lokalnego zboru aria\u0144skiego wybudowanego tu\u017c obok odzyskanego przez katolik\u00f3w ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n

W 1578 roku, wg spisu podatkowego, w Leszczkowie zamieszkiwa\u0142o 17 kmieci (czyli zamo\u017cniejszych ch\u0142op\u00f3w) gospodaruj\u0105cych na 8 i p\u00f3\u0142 \u0142anach (w\u0142\u00f3kach). To a\u017c prawie 150ha ziemi. W spisie wyst\u0119puje \u0142an na r\u00f3wni z w\u0142\u00f3k\u0105, cho\u0107 w rzeczywisto\u015bci te dwa poj\u0119cia s\u0105 r\u00f3\u017cne. \u0141an to ca\u0142o\u015b\u0107 gospodarstwa wraz z \u0142\u0105kami, wygodami i innymi a w\u0142\u00f3ka to ta cz\u0119\u015b\u0107 ziemi, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 ora\u0142o (w\u0142\u00f3czy\u0142o) a wi\u0119c tzw. pole orne. Tak wi\u0119c w Leszczkowie by\u0142o 5 zagr\u00f3d z rol\u0105, w kt\u00f3rych przebywa\u0142o  r\u00f3wnie\u017c 2 komornik\u00f3w i 7 n\u0119dzarzy mieszkaj\u0105cych u innych gospodarzy. Ciekawostk\u0105 by\u0142o wskazanie w inwentarzu 2 rzemie\u015blnik\u00f3w, co by\u0142o rzadko\u015bci\u0105 na \u00f3wczesnych wsiach.<\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa w 1629 – Stanis\u0142aw Ujejski herbu Dru\u017cyna z Rupniewa<\/strong><\/h4>\n
\"Herb<\/a>

Herb Dru\u017cyna bez krzy\u017ca<\/p><\/div>\n

Stanis\u0142aw Ujejski h. Dru\u017cyna, poborca podatkowy z sejmiku opatowskiego w roku 1622 i w latach 1626-29. W roku 1629 Leszczk\u00f3w zosta\u0142 wykazany w spisach podatkowych jako wie\u015b nale\u017c\u0105ca w\u0142a\u015bnie do niego. Jako posesor wsi by\u0142 zobligowany wnie\u015b\u0107 37 z\u0142otych polskich i 18 groszy podatku za w\u0142adanie 7 \u0142anami ziemi czyli oko\u0142o 126 hektarami.<\/p>\n

Stanis\u0142aw Ujejski figuruje r\u00f3wnie\u017c w rejestrze pospolitego ruszenia powiatu sandomierskiego z 1621 roku.<\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa w 1644 – Wojciech Ujejski herbu Dru\u017cyna z Rupniewa<\/strong><\/h4>\n
\"Herb<\/a>

Herb Dru\u017cyna bez krzy\u017ca<\/p><\/div>\n

Wojciech by\u0142 synem lub bratem Stanis\u0142awa. W roku 1644 poj\u0105\u0142 za \u017con\u0119 Katarzyn\u0119 O\u015bwi\u0119cim z Kunowy, c\u00f3rk\u0119 Floriana O\u015bwi\u0119cima i Reginy \u015al\u0105skiej z Karlic. Ze zwi\u0105zku Wojciecha i Katarzyny urodzi\u0142o si\u0119 na pewno czworo lub pi\u0119cioro dzieci – Stanis\u0142aw, Florian, Adam i Zofia Marianna (w niekt\u00f3rych \u017ar\u00f3d\u0142ach opisywane jako dwie oddzielne osoby). Z przekaz\u00f3w jakie pozostawi\u0142 po sobie brat Katarzyny Stanis\u0142aw O\u015bwi\u0119cim (1600-1657) marsza\u0142ek dworu hetmana Stanis\u0142awa Koniecpolskiego, dworzanin JKM, \u0142owczy sanocki, w swoim Dyariuszu,  Wojciech z Katarzyn\u0105 zamieszkiwali Leszczk\u00f3w i tu te\u017c wzi\u0119li w 1644 roku \u015blub.<\/p>\n

 Najwy\u017csz\u0105 funkcj\u0105 jak\u0105 pastowa\u0142 Wojciech to zast\u0119pca Starosty Grodzkiego Krakowskiego. Po jego \u015bmierci Katarzyna wysz\u0142a ponownie za m\u0105\u017c. Jej wybrankiem by\u0142 Wojciech (Albert) Woynarowski.<\/p>\n

w\u0142a\u015bciciel Leszczkowa przed 1673 – Katarzyna Ujejska<\/strong><\/h4>\n

\"\"\"Herb<\/p>\n

Herb Radwan                                      Herb Dru\u017cyna bez krzy\u017ca<\/p>\n

Prawowitymi spadkobiercami Leszczkowa po Wojciechu Ujejskim byli jego \u017cona Katarzyna O\u015bwi\u0119cim z Kunowy Ujejska (ur. 1621r w Potoku) c\u00f3rka Floriana O\u015bwi\u0119cima herbu Radwan i Reginy \u015al\u0105skiej z Karlic wraz z jej i Wojciecha dzie\u0107mi – Stanis\u0142awem, Florianem, Adamem, Zofi\u0105 i Mariann\u0105. Po \u015bmierci Wojciecha Katarzyna wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Wojciecha (lub Alberta) Wojnarowskiego. <\/p>\n

Katarzyna pochodzi\u0142a z do\u015b\u0107 znanej rodziny O\u015bwi\u0119cim\u00f3w. Rodzina ta sta\u0142a si\u0119 g\u0142o\u015bna dzi\u0119ki pozostawionemu przez jej brata Stanis\u0142awa Diariuszowi opisuj\u0105cemu w spos\u00f3b bardzo rzeczowy rodzin\u0119 jak r\u00f3wnie\u017c \u017cycie Stanis\u0142awa. <\/p>\n

\"\"<\/a>

Drzewo rodziny O\u015bwi\u0119cim\u00f3w<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Ojcem Katarzyny by\u0142 Florian O\u015bwi\u0119cim z Kunowy herbu Radwan (1574-1657), kt\u00f3ry odziedziczy\u0142 w 1613 roku Potok i Turasz\u00f3wk\u0119 gm Jedlicze. Ciekawostk\u0105 jest, \u017ce praktycznie nigdy nie przebywa\u0142 w Kunowey, wsi w pobli\u017cu Jas\u0142a, od kt\u00f3rej pochodzi\u0142o jego nazwisko. Rodzinn\u0105 posiad\u0142o\u015bci\u0105 sta\u0142 si\u0119 Potok, tak ukochane miejsce jego dzieci (w tym i Katarzyny). Florian w m\u0142odym wieku zajmowa\u0142 si\u0119 najprawdopodobniej poezj\u0105 (tak m\u00f3wi jego napis nagrobny). Wraz z kr\u00f3lem Zygmuntem III bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie inflandzkiej. Zamieszka\u0142 na wsi i wi\u00f3d\u0142 spokojne \u017cycie, bez \u017cadnych godno\u015bci ani urz\u0105d\u00f3w ziemskich. Pochowany zosta\u0142 w Kaplicy O\u015bwi\u0119cim\u00f3w w klasztorze Franciszkan\u00f3w w Kro\u015bnie.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Floryan O\u015bwi\u0119cim<\/p><\/div>\n

Matk\u0105 Katarzyny by\u0142a Regina \u015al\u0105ska z Karlic. Najprawdopodobniej druga \u017cona Floriana (nie ma pewno\u015bci co do istnienia pierwszej \u017cony, jedynie hipotezy). Zmar\u0142a przed 1624 rokiem. Podobizna jej znajduje si\u0119 w Kaplicy O\u015bwi\u0119cim\u00f3w w Kro\u015bnie.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Regina \u015al\u0105ska O\u015bwi\u0119cimowa<\/p><\/div>\n

Najstarszym bratem Katarzyny by\u0142 Stanis\u0142aw urodzony ok. 1600 roku w Siedliskach-Bogusz ko\u0142o Pilzna. W swoim ciekawym \u017cyciu by\u0142 mi\u0119dzy innymi marsza\u0142kiem dworu hetmana Stanis\u0142awa Koniecpolskiego, dworzaninem JKM W\u0142adys\u0142awa IV Wazy, \u0142owczym sanockim, dziedzicem maj\u0105tku O\u015bwi\u0119cim\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu wojnach m.in. z Rosjanami, Szwedami, Tatarami czy Kozakami. By\u0142 zaufanym pos\u0142em JKM jak r\u00f3wnie\u017c jego dw\u00f3ch \u017con, wysy\u0142anym w bardzo poufnych misjach poselskich. Najbardziej znany jest ze swojego pami\u0119tnika, kt\u00f3ry dotrwa\u0142 do czas\u00f3w obecnych pod nazw\u0105 Diariusza. O Stanis\u0142awie i jego przyrodniej siostrze Annie powsta\u0142a legenda opowiadaj\u0105ca o ich rzekomej, romantycznej mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n

Stanis\u0142aw O\u015bwi\u0119cim, syn Floriana by\u0142 pos\u0142em i doradc\u0105 na dworze kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa IV. Florian mia\u0142 te\u017c \u2013 z drugiego ma\u0142\u017ce\u0144stwa \u2013 najm\u0142odsz\u0105 c\u00f3rk\u0119, Ann\u0119.<\/p>\n

Anna by\u0142a przepi\u0119kna i bardzo m\u0105dra. Mimo niespotykanej urody nie zamierza\u0142a wychodzi\u0107 za m\u0105\u017c. Matce zwierzy\u0142a si\u0119 nawet, \u017ce chce wst\u0105pi\u0107 do zakonu.<\/p>\n

Pewnego razu kr\u00f3l nakaz Stanis\u0142awowi odwiedzi\u0107 ojca. Na pocz\u0105tku czerwca dworzanin przyjecha\u0142 do rodzinnego domu z prezentami kupowanymi w r\u00f3\u017cnych kra\u0144cach \u015bwiata. Przypada\u0142o akurat wtedy Bo\u017ce Cia\u0142o i ca\u0142a rodzina wybra\u0142a si\u0119 wozem do Krosna. Stanis\u0142aw chcia\u0142 spotka\u0107 si\u0119 te\u017c z Ann\u0105, kt\u00f3rej nie widzia\u0142 od dzieci\u0144stwa.<\/p>\n

Na procesj\u0119 Anna ubra\u0142a si\u0119 w bia\u0142\u0105 sukni\u0119 i z rodzin\u0105 stryja posz\u0142a do ko\u015bcio\u0142a. Usiad\u0142a przy g\u0142\u00f3wnym o\u0142tarzu, a gdy wszed\u0142 jej ojciec, matka i s\u0142u\u017cba, zauwa\u017cy\u0142a przy nich m\u0142odego m\u0119\u017cczyzn\u0119. Nie rozpozna\u0142a w nim Stanis\u0142awa, kt\u00f3rego widzia\u0142a bardzo dawno temu. Serce zabi\u0142o jej mocniej.<\/p>\n

Po nabo\u017ce\u0144stwie ca\u0142a rodzina jad\u0142a razem obiad. Anna dowiedzia\u0142a si\u0119, \u017ce sprawc\u0105 jej zmieszania by\u0142 Stanis\u0142aw, przyrodni brat.<\/p>\n

Nast\u0119pnej niedzieli Stanis\u0142aw mia\u0142 po ni\u0105 przyjecha\u0107 i zabra\u0107 do rodzinnego domu. Gdy nadszed\u0142 termin, m\u0119\u017cczyzna poprosi\u0142 j\u0105 o rozmow\u0119 na osobno\u015bci. I wyzna\u0142 jej mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3rej nigdy nie zapomni, mimo niesprzyjaj\u0105cego losu. Anna odpowiedzia\u0142a Stanis\u0142awowi tym samym. Byli szcz\u0119\u015bliwi i smutni zarazem.<\/p>\n

Uznali, \u017ce tylko B\u00f3g mo\u017ce im pom\u00f3c. A w jego imieniu \u2013 papie\u017c. Nast\u0119pnego dnia Stanis\u0142aw ruszy\u0142 zatem do Rzymu. Chcia\u0142 prosi\u0107 o zgod\u0119 na \u015blub z przyrodni\u0105 siostr\u0105. On gna\u0142 co ko\u0144 wyskoczy, a ona modli\u0142a si\u0119 o b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo.<\/p>\n

Podr\u00f3\u017c trwa\u0142a d\u0142ugo, ale zako\u0144czy\u0142a si\u0119 sukcesem \u2013 papie\u017c pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 ich szcz\u0119\u015bciu. W tym czasie Anna s\u0142ab\u0142a i modli\u0142a si\u0119 ka\u017cdego ranka w ko\u015bciele w Kro\u015bnie.<\/p>\n

Po audiencji Stanis\u0142aw p\u0119dzi\u0142 co si\u0142 z powrotem do domu. Gdy dotar\u0142 wreszcie na miejsce, nie potrafi\u0142 ukry\u0107 rado\u015bci. Nie zauwa\u017cy\u0142 zatem od razu, \u017ce t\u0142um zgromadzony wok\u00f3\u0142 p\u0142acze. Pocz\u0105tkowo nie rozumia\u0142 co si\u0119 sta\u0142o, ale po kilku chwilach rozpozna\u0142 w spoczywaj\u0105cej na katafalku dziewczynie w\u0142a\u015bnie Ann\u0119. Ukochana nie doczeka\u0142a radosnej wie\u015bci z Rzymu. Stanis\u0142aw nie potrafi\u0142 znie\u015b\u0107 tej straty, p\u0119k\u0142o mu serce i do\u0142\u0105czy\u0142 do Anny.<\/p><\/blockquote>\n

\"\"<\/a>

Trumny Anny i Stanis\u0142awa O\u015bwi\u0119cim\u00f3w<\/p><\/div>\n

Pewnym jest natomiast, \u017ce po \u015bmierci ukochanej siostry, Stanis\u0142aw rozpocz\u0105\u0142 budow\u0119 rodowej kaplicy przy Ko\u015bciele o.o. Franciszkan\u00f3w w Kro\u015bnie. Kaplica powstawa\u0142a w latach 1647-1648 jako dzie\u0142o wybitnego artysty w\u0142oskiego Wincentego Petroniego. Jako pierwsze, znalaz\u0142y si\u0119 w niej zw\u0142oki Anny, jeszcze przed uko\u0144czeniem kaplicy. Trumna zosta\u0142a umieszczona w krypcie w centralnym miejscu, gdzie dziesi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej b\u0119dzie umieszczona r\u00f3wnie\u017c trumna Stanis\u0142awa (zmar\u0142 w 1657 roku). <\/p>\n